İvmeli olan her şeyin gürültüsü vardır. Mesela yürümek ile koşmanın ayak sesi aynı değildir. Bir şey ne kadar ivme kazanırsa bir o kadar da sesi olur, (boş teneke çok ses çıkarır ile karıştırılmasın lütfen.)    Hızlandıkça büyür her şey. Yavaşlığın sesi olmaz, bir de düşüncesizliğin.    Tınlamalara ne kadar ağırlık verilirse o kadar yüksek çıkar sesi. Boş bir beynin çıkardığı sesten yeğdir, dolu dolu düşünmek.    Küçük dağları yarattım sananlar bilmez, insanın aklındaki gürültüyle yaşamanın zorluğunu. Onlara göre önlemli olan küçük zaferleridir. Kendi gürültülerini de duymazlar zaten.    Zamanın ötesinde olduğunuzu da aynı kulvarda olmadığınızı da anlamazlar. Aynı bitiş çizgisine doğru koşulmadığını, sadece kendinizle yarış halinde olduğunuzu gelin de anlatın şimdi ben bilirimcilere.    İvme önemli herkes için ama keşke herkes kendi işine baksa ya da kendi içine. Belki başka bir cevher bulur insanlar, size bakmak yerine kendilerine baksa.    İnsanlar dış dünya ile ne kadar ilgiliyse, kendisini bir o kadar ihmal eder. Dahası kendini tanımaz, sizi tanıdığı kadar. Kendinizi her zaman bildiğinizi anlamazlar, haddini aşanlar.   Fazla gelir işte kalbinizin, düşüncelerinizin sesi. İvmelenmeniz kaldırılamaz fazla gelirse de.  İnsanlar sizin hızınızı kesmek için var sanki. Dur, düşünme, yapma, yavaş yap demek için gelmişler gibi dünyaya. Halbuki aklınıza yetişemeyen ellerinizi bilmezler. Ne kadar dolduğunuzu ve taşmanız gerektiğini bilmezler. Bilseler zaten önünüzde durmazlar.    Siz hızlandıkça taşmanız gereken engeller gibidir insanlar. Bir üst aşamaya atlarken, paçanıza bir yapılan illaki olur. Sizi aşağı çekemeyenlerin işidir zaten şikâyetlenmek.    Kimse kimsenin ivmesini çekemez sonuçta da. İvmeniz arttıkça çıkan sesiniz de fazla gelir nihayetinde.    O yüzden her ivme soyutlanmak ister engellerden...