Ne garip şeydir ağlamak... Kiminin yüreğinden duygular sel olup taşarken kimi de koz olarak kullanır, ağlamayı.   Farklı bir ruh halinde olmak lazım gözyaşı dökebilmek için. Bir de gözyaşınızın değmesi lazım akıttığınıza.   Bir yerden cenaze çıkar ağlanır ağıtlarla, bir felaket yaşanır ağlanır. Gerçekten üzülecek ve insanın içini acıtacak bir neden olmalı ortada.    Ota çöpe ağlamak ise samimi değil. İnsan ne kadar hassas olursa olsun her şeye ağlayamaz.   Kimi insan bunu etrafının ilgisini toplamak için yapar. Dahası mağdur edebiyatı en güzel ağlayarak yapılır. Tabi... ağlayarak anlatırlar ki inandırıcılığı olsun anlatılanlar, perçinlensin.   "Ah çok kırıldım." diye ağlayanların samimiyetinden şüphe etmek gerekir ki her şeyi tek taraflı yaşar ve anlatırlar. Üstüne kendi hatalarını da örtbas edeceklerdir ki rollerini iyi yapabilsinler.   Ağlamak ilgi çekme, insanların duygularını sömürme aracıdır kimisine göre. Alışmışlardır etraftakileri bu şekilde başlarına toplamaya.   Belli bir yaşın üzerindeki insanlara yakışmıyor neticede. Kimse de anlattığı kadar hassas değildir. En ufak bir tartışmada ya da yanlış anlamada gerçek yüzünü belli edenler hele, asla masum değildir.   İnsanlar belki de kendi vicdanları ile baş başa kalınca haksız olduklarını bilmenin verdiği ağırlıkla, kendilerini korumak ve suçlanmamak için ağlamayı kendine bir kalkan olarak kullanır.   Özellikle de dünyada bu kadar kötülük varken, bu kadar yıkım varken oturup da incir kabuğunu doldurmayacak şeyleri dert edinenlerin dünyasının da küçük olduğunu anlamak lazım. Dert edinecek daha değerli şeyler var çünkü.    Ağlamak çok özel bir davranıştır. Boşa yaşanmayacak bir eylemdir. Bunu boşa yaşayanlara da diyecek tek şey: "Ağlayın açılırsınız..." olur.