İnceden Bir Akşam

İnceden Bir Akşam - Hafiften renklerin geçişini izlerken, bir günün daha erdeme ermesi gibidir bu vakitler. Günün yorgunluğunu, akşamın rehavetine bırakışını izlemeye hele hele bu saatlerde bir kaç dost muhabbeti de eşlik ediyorsa, neye şükretmeyi borç bilmek de ayrı bir çabası yaşamın. Günün telaşı bitmiştir, yemekler hazırdır, günlük işlerden arta kalanlar da, yarına hazırlıklarını sıralar zihinde. Ama en önemlisi, yastığa başı değdirmeden önceki son duraklardır bu saatler. Günün sorumlulukları, duvardaki bir çivide asılı gibi dururken, kısa bir özet geçer, hayatın defterinde. Bir kap yemeğe muhtaç kediler doyurulmuş; baş köşeye yerleşmiş, evi meskeni bellemiş bir köpek huzur uykusunda; kaplumbağalar ise görünmezliklerine bürünüp, bir çalı altı gece uykusunda. Bahçede beslediğim hasta kedim ise, uygulanan vitamin ve ilaç uygulamasından ziyade, şevkat tedavisinde... Herşey yerli yerinde yani... Ama, dünyanın bize yakın bir yerinde, insanlık adına, bir anma töreni düzenlenirken, insan olmanın, olabilmenin aslında ne kadar basit bir şey olduğunu ama bunu başaramayanların, tarih boyunca sürecek büyük bir acıyı bugünlere emanet ettiklerini düşününce, akıl da tutulmalarını yaşıyor. İnsan olmak veya olabilmek... Diploması olmayan tek meslek galiba... Evet... insan olmak veya olabilmek... Anatomik olarak milyarlardan biriyiz aslında; ama insan olabilmek çok farklı bir şey. Bunun sureti veya kopyası yoktur. Ya olursun, ya da olamazsın, yani bu iş bu kadar net.! Hiç bir acının insana yakışmayacağını var sayarak, insanlığın şu an önümde uzanan alaca maviliklerindeki bir gökyüzü kadar berrak olmasını ummak, çok mu zor ? Ya da barışın, ulu orta şarkılarını söylediğini duymak çok mu ütopik...? Çocuklarımıza bırakacağımız dünya bizim temiz ellerimizde. Aksi ise, ne kadar yıkarsak yıkayalım, geleceğin kara lekelerinde... Hep sevgiyle... Fügen Sezer