Haber Galerisi

Ben Sevgi

UNICEF ‘Dünyada 700 milyondan fazla kadın 18 yaşını doldurmadan evleniyor. Yaklaşık 250 milyonu 15 yaş altı. Eğer bu eğilim devam ederse, 2030 yılında çocuk evliliği 950 milyona çıkacak’

26 Şubat 2018 - 14:32 'de eklendi ve 1440 kez görüntülendi.
Ben Sevgi

Ben Sevgi

Hayalleri, umutları, geleceği çalınan, çocuk gelin…

Benim için çok geç biliyorum, ama sırada bekleyen on binler için yazıyorum.

 

Hasbelkader okuma şansını yakalamış, 7 kardeşin en büyüğüyüm.

Annem babam tarlada çalışırken, evin bütün işleriyle ve kardeşlerimle hep ben ilgilendim.

Fırsat buldukça, haftada 2-3 kez gidebildiğim bir okulum ve ‘bende onun gibi bir öğretmen olacağım’ dediğim, bana hayaller kurmasını öğreten, bir öğretmenim vardı.

Okula gitmek için can atar, okuldan eve gelince masaya geçip, kitaplarımı önüme açar, sanki önümde öğrencilerim varmış gibi bir öğretmen edasıyla ders çalışırdım

 

Olmadı…

İlkokul 5.sınıftan sonra babam,‘ kız kısmı okumaz’ diyerek beni okutmadı.

Ne yalvarmalarım ne de günlerce döktüğüm gözyaşım, babamı asla yumuşatmadı.

Babam ne derse o olurdu, o yüzden annem çaresizlikten hep sustu. Haftalar sonra bende sustum.

Çünkü her konuştuğumda, hep dayak yedim.

İzi asla geçmeyen, ruhumda derin yaralar açan…

Bazen gizli gizli okula gider, okul kütüphanesinden ödünç hikâye kitapları alırdım.

Bitince gider yenisiyle değiştirirdim.

Yine babamın tarlada olduğu bir gün, aldığım yeni kitaba öyle bir kaptırmışım ki kendimi, babamın eve geldiğini duymadım.

Beni kitapla gördüğünde ki o halini ise hiç unutamam.

Sanki çok büyük bir suç işlerken beni yakalamış gibi, ’Ben sana demedim mi? Okul faslı kapandı diye’ bağırarak, üzerime bir hışımla yürüyüp, kitabı parçalayıp sobaya attı ve yine dayak…

O gün artık, okul faslının benim için gerçekten kapandığını anladım.

Artık sokağa çıkması da yasaklanmış, sadece ev işleriyle ve kardeşleriyle ilgilenen bir çocuktum.

Bir sabah; babamın anneme ‘Akşama misafirimiz var’ dediğini duydum.

Benim için gün artık; temizlik yapılması, gelecek misafire çayın yanına ikram etmek için pasta börek yapılması anlamına gelen bir gündü.

Öyle değilmiş…

Ben Sevgi

Henüz 13 yaşımdayım…

 

Bugün, 25 yaşında, amca dediğim birisine, babam tarafından verildim.

Dünyamın başıma yıkıldığı bir günde… Annem yine çaresiz… Yine suskun…

Dün, hayallerimi çalan babama karşı koyamadım, bugün geleceğimi çalmasına fırsat veremezdim.

 

Kaçtım…

O sabah;  nereye, nasıl, ne şekilde gideceğimi bilmeden kaçtım.

Issız köy yollarında bir başıma saatlerce yürüdüm, kurda kuşa yem olmayı dileyerek.

Çünkü ne varabileceğim bir nokta ne de çocuk aklımla bir planım vardı.

Köy çıkışında rastladığım araba komşumuzdu, saatlerce yürüdüğüm yolu, 5 dakikada kat edip beni babama teslim etti.

Bu saatten sonra artık, babamın daha da acelesi vardı.

Yeni bir rezillik yaşanmadan, namusuna leke sürülmeden benim biran önce evlenmem gerekiyordu.

O yüzden her şey hızla gelişti.

Ben Sevgi…

Henüz 13 yaşımdayım.

 

Bugün düğünüm var hepinizi beklerim.

Komşu kızından alınan gelinlik, bedenime büyük geldiği için her tarafından daraltıp, giydirdiler.

Ben artık küçük bir gelindim. Yaşadığım korkuların, beynimde kopan fırtınaların hiç kimse için bir önemi yoktu.

Oysa ben daha çocuktum.

Hayalleri, umutları olan…

Bugün ben evlenerek babamın namusunu temizledim, kendi ruhumu kirleterek…

Baba evinde umut ettiklerim el evinde bir hayal oldu. Nasıl hayal olmasın ki?

Babam bile beni el üstünde tutmak yerine ele teslim etmeyi seçti. Kocamda bunu hep yüzüme vurdu.

Anne sesini çıkarmazsa kız çocuğu değersizleşirmiş onu öğrendim.

Baba kızına değer vermezse, el, ezer geçermiş onu da öğrendim.

Düne kadar hikâye kitapları okurken, şimdi benim hayatım bir roman oldu. Kitaplara sığmayan…

2.kızımı henüz dünyaya getirmişken, eşimi bir trafik kazasında kaybettim.

Bir başına kaldığım hayatta, ben çocuklarımla birlikte yürümeyi öğrendim.

Tıpkı annemin, kardeşlerimi bana emanet ettiği gibi çocuklarımı birbirine emanet edip tarlalarda çalıştım.

Benimle aynı kaderi yaşamasınlar, okusunlar diye çok çalıştım.

Şimdi çocuklarım okurken, ben onlarda, hayallerimi yaşıyorum.

Beni ayakta tutan…

Ben Sevgi…

Şuan 35 yaşımdayım.

 

Zaman; acılarımı hiç hafifletmedi.

Daha aile sevgisine doymadan, çocukluğumu yaşamadan, okumadan, hayatımda bunca eksik varken nasıl mutlu olabilirdim ki?

Hayallerimi, geleceğimi çalan babama kızgınlığım asla geçmedi, okuyamadığım okulun yasını tutmayı hiç bırakmadım.

Ne zaman okumak konusu geçse, yarım kalmış yüreğimle ben hep ağlarım…

 

UNICEF ‘Dünyada 700 milyondan fazla kadın 18 yaşını doldurmadan evleniyor. Yaklaşık 250 milyonu 15 yaş altı. Eğer bu eğilim devam ederse, 2030 yılında çocuk evliliği 950 milyona çıkacak’

 

ÇOCUK GELİNLERİN ÖNÜNE GEÇMEK BÜTÜN ANNELERİN BOYNUNUN BORCUDUR…

LÜTFEN KIZ ÇOCUKLARIMIZI OKUTALIM!

 

Sevgiyle kalın

İlkay Atila

Bir önceki yazımı okumak için TIKLAYIN

 

Etiketler :
HABER HAKKINDA GÖRÜŞ BELİRT
 BU HABER HAKKINDA YAPILAN YORUMLAR

( 2 Yorum )

  • Cem Cinol ;

    Teşekkürler bu güzel, dokunaklı, bir o denli de bu hassas konuya gereği gibi dikkat çeken yazı için.

    27 Şubat 2018 18:20
    • İlkay Atila ;

      Çok teşekkürler Cem bey.

      28 Şubat 2018 12:21
SON DAKİKA HABERLERİ
İLGİLİ HABERLER